توتها زیر درخت ریخته بود
توتهای رسیده
مثل استجابت دعاهایی که صاحبانشان از یاد برده بودندشان.
توتها زیر درخت ریخته بود
توتهای رسیده
مثل استجابت دعاهایی که صاحبانشان از یاد برده بودندشان.
خانوادهٔ خوبی دارم. شغلی دارم در صنعتی که دوستش دارم. به زندگیام ارزش میدهد و برایش زحمت و درد کشیدهام. هانی را دارم. صداقت و صراحتی دارم که دیگران در طولانیمدت از آن خوششان نمیآید. چند دوست صمیمی دارم که هرکدام گوشهای از غمم را دیدهاند. افسردگی دارم. مهربانیام گاهی ناموجه است. ریزبینی دارم. توانایی تحلیل دارم، اما با دانش کم. به کلمات بسیار حساسم. کلاً بسیار حساسم. قوی نیستم. چشمهای زیبا و خندهٔ قشنگی دارم. استرس پوستم را خراب کرده و غم چهرهام را جوان نگه داشته. موهای سفید زیادی دارم که بهزیبایی سیاهها هستند. درد دلشکستگی را هنوز حس میکنم. عواطفم با پسرها به بنبست میخورد و با دخترها به تناقض. سؤالهایم چندینبرابر جوابهایم است. به استرس و کافئین اعتیاد دارم و سعی میکنم نیکوتین به این دو اضافه نشود. هیپوفیز بدقلقی دارم. صبر دارم. صبر ندارم. زندگی را دوست ندارم. دیگر خیلی برای پنهان کردن لرزش دستم تلاش نمیکنم. گاهی نمیتوانم جلوی نیش زبانم را بگیرم. خستگی مزمن دارم. کلی کتاب نخوانده دارم. هنوز تمام صورتهای فلکی را نمیشناسم. نقش بازی کردن برای پنهان کردن درد را بلدم. خوابهای ترسناکی دارم. پنجرهها را دوست دارم. حافظهام بد نیست. و برای تحمل رنج زندگی واقعاً به مُسکن نیاز دارم.
و اگر صداقت نداشتند و صداقتت را تحسین کردند، اگر سردرگمت کردند و صراحتت را تحسین کردند، اگر بزدل بودند و جسارتت را تحسین کردند، اگر بیمهری کردند و مهربانیات را تحسین کردند…
اگر شاد بودند و غمت را تکذیب کردند، اگر چشم بستند و دردِ دیدن تصویر را تکذیب کردند، اگر در روزگارِ آرام بودند و سختیهایت را تکذیب کردند…
اگر درد بودند…
اگر عامل جنون بودند…
اگر بد بودند…
حق داری آنها را نبخشی. تو… حق داری… آنها را… نبخشی.
گفت شاید این آخرین باری باشه که میبینمت. نمیدونم تصمیمت رو عملی میکنی یا نه. شاید هم دیگه اصلاً نخوای من رو ببینی.
و من باورم نمیشد هرکدوم از این جملات چقدر «درک از وضعیت» با خودشون دارن.
وقتی داشتم میرفتم سوار ماشین بشم هم تشکر کرد که باهاش تماس گرفتم و دیدیم هم رو. فکر کنم من هم تشکر کردم ازش. راستش شوکه بودم. توی اون دو ساعت قرار بود فقط کتابهاش رو پس بدم و دربارهٔ کاروبار و نوشتن و خوندن حرف بزنیم. اما خیلی سریع، با چند تا جمله، حرفها سمتوسوی دیگهای گرفت.
توی جملههای آخرش گفت خوشحال میشم ارتباط بگیریم با هم باز.
من هم خوشحال میشم البته.
این نوری که گم و پیدا میشود از آنِ ستارهای است که قرنها پیش مرده. حقیقی نیست و هست. روشنی ذهنت را به آن نباز.
اینجای ماجرا واقعاً دردآور بود. اینکه به کسی اعتماد کنی و جوابی که میگیری اصلاً با آن اعتماد همسنگ نباشد.
در روزهایی که افسردگی به همهجای زندگی شتک کرده بود، فقط یک نفر بود که واقعاً انتظار داشتم کمکم کند. کسی که تخصص لازم را داشت، به او اعتماد کرده بودم و، در سادهترین شکل، داشتم برای این کار مبلغی به او پرداخت میکردم. روانکاوم.
خب، اما از یکجایی به بعد شک کردم به چیزهایی. جایی که دیگر از شکافتن تناقضهایم به نتیجهای نرسیدم و «نمیدانم»ها شروع شد. حالا با اطمینان بیشتری میتوانم بگویم که روانکاوم بهجای کمک در پیدا کردن راهحل داشت در قالبهایی من را جا میداد که با مختصات من جور نبودند. به هشدارهای جدی بیتوجه بود. آنقدر که به خودم این حق را دادم که صداقت را کنار بگذارم و آگاهانه و عامدانه برایش نقش بازی کنم. لعنتی! یک جلسه. دو جلسه. سه جلسه. در جلسهٔ چهارم بهوضوح گفت توی این سهچهار هفته هرجلسه حالت از قبل بهتر شده… فکر کن داری از سوءتغذیه جان میدهی و چون چندتا ژاکت روی هم پوشیدهای بهت میگویند هرروز سرزندهتر و فربهتر از دیروزی.
یک بار که با عارفه دربارهٔ این موضوع حرف زدم گفت یکی از دوستانش سیزده درمانگر را امتحان کرد تا به فردی رسید که بتواند کمکش کند. باورم نمیشد. حتی نمیخواستم بهش فکر کنم. اما بیشتر از این هم توان دروغ گفتن به خودم و نقش بازی کردن برای او را نداشتم. پیام دادم و جلسهٔ بعدی را کنسل کردم. تا یک ماه بهزور خودم را به زندگی چسباندم. درمانگرم من را به هیچ روانپزشکی ارجاع نداده بود و درنتیجه هیچ دارویی هم بارم را سبک نمیکرد. بعد به خودم گفتم برو بنشین جلویش و حرفهایت را بزن. صراحت و صداقت اغلب کمکت کرده. او کم سردرگمت کرده که خودت هم بیشترش میکنی؟
رفتم. نشستم. حرف زدم. گوش دادم. سؤال کردم. قانع نشدم. سؤال کردم. حرف زدم. بغض کردم. گریه کردم. گوش دادم. ناامید شدم. و تمام.
موقتاً مدتی حالم بهتر بود. تا اینکه تلاقی چند اتفاق اژدهای غم را سرکش کرد. یک جایی دیگر توان نقاب زدن به چهره را نداشتم. ن متوجه این حالم شد و با متخصص دیگری آشنایم کرد. زخم قبلی هنوز باز بود. درد روی درد که نمیخواستم. اما به خودم گفتم تو که یک بار توانستی از خودت محافظت کنی، اگر بازهم همچون وضعیتی پیش بیاید میتوانی راه درست را تشخیص بدهی.
با نگرانی تخمیرشدهای که طعم تلخی داشت رفتم به اولین جلسه. با صداقت و صراحت سابقم حرف زدم. اما انگار صرفاً رفته بودم که رفته باشم. برای از سر باز کردن.
در این مدت، زمانهایی بود که احساس میکردم دارم روی حالت «خودکار» زندگی میکنم. اتوپایلوت. چند روز بعدش هم که منشی پیام داد تا نوبت بعدی را هماهنگ کنیم روی حالت «خودکار» بودم و تا بیایم دقیق بررسی کنم که سر این موضوع با خودم چند چندم، دیدم هزینهٔ جلسه را هم پرداخت کردهام.
میدانی، از اینجا به بعد خیلی وقتها شبیه خواندن یک کتاب برای بار دوم است. شوک اولیه را از سر گذراندهای، اما همهٔ چیزهایی که در کتاب نوشته شده را کامل نفهمیدهای. و مهمتر اینکه، مگر نه اینکه رسالت کتاب بعد از خواندنش شروع میشود؟ یعنی تازه آن چیزهایی را که فهمیدهای با خودت به زندگی میآوری.
بله. دفعهٔ پیش نتوانستم این کتاب را طوری بخوانم که به رابطهٔ من با زندگی کمک کند. امیدوارم این دفعه بشود. و اگر نشد، خب، شاید راه دیگری پیدا کنم.
عنوان: از آهنگ Demons از Imagine Dragons